தற்காப்பு மருத்துவம்

“நேற்றையதினம் வியாழக்கிழமை இளவாலைப் பகுதியில் உள்ள பாடசாலை ஒன்றில் கல்வி கற்கும் மாணவன் மயங்கி விழுந்துள்ளான். அருகில் உள்ள  பிரதேச வைத்தியசாலைக்கு கொண்டு சென்ற நிலையில் அங்கு வைத்தியர் இல்லை எனவும் இரண்டு மணிக்கு பின்னரே வருகை தருவார் என வைத்தியசாலை ஊழியர் ஒருவர் தெரிவித்துள்ளார்.  மாணவனின் நிலை கருதி தாதியர் ஒருவரை முதலுதவி செய்யுமாறு ஆசிரியர் ஒருவர் கேட்ட நிலையில் மாணவனுக்கு ஏதாவது நடந்தால் தமக்கு பொறுப்பாயிடும் செய்ய மாட்டோம் என தெரிவித்துள்ளனர் “

மேற்குறித்தவாறு இன்றைய இணையத்தள மற்றும் முகநூல் செய்திகள் தெரிவிக்கின்றன. மேற்குறித்த செய்தியில் பல விடயங்கள் புதைந்துள்ள நிலையில், ஓர் முக்கிய விடயம் தாதியர் அல்லது சுகாதார பணியாளர்  எவ்விதமான முதலுதவியும் செய்யவில்லை என்பதே ஆகும். ஏன் அவ்வாறு நடைபெறுகின்றது என்பது பற்றி இப்பதிவு விளக்குகின்றது 

தற்காப்பு மருத்துவம் என்றால் என்ன?

தற்காப்பு மருத்துவம் (Defensive Medicine)என்பது ஒரு மருத்துவர் அல்லது சுகாதார பணியாளர் (தாதியர், சிற்றுளியர், ஆய்வுகூட தொழில்நுட்பவியலாளர்…….) நோயாளியின் ஆரோக்கியத்திற்காக மட்டுமே செயல்படாமல், எதிர்காலத்தில் தன் மீது ஏற்படக்கூடிய சட்ட ரீதியான புகார்கள் அல்லது வழக்குகளில் இருந்து தன்னைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள தேவையற்ற மருத்துவ நடவடிக்கைகளை எடுப்பதாகும்.  இது இரண்டு வகைப்படும்

• நேர்மறை தற்காப்பு (Positive Defensive Medicine): நோயாளியின் சிகிச்சைக்குத் தேவை இல்லாத போதிலும், பாதுகாப்பிற்காக கூடுதல் ஸ்கேன்கள் (CT, MRI), இரத்தப் பரிசோதனைகள் அல்லது மருந்துகளைப் பரிந்துரைப்பது.
• எதிர்மறை தற்காப்பு (Negative Defensive Medicine): சிக்கலான நோயாளிகளுக்குச் சிகிச்சை அளிக்க மறுப்பது அல்லது ஆபத்தான அறுவை சிகிச்சைகளைத் தவிர்ப்பது, ஏனெனில் ஏதாவது தவறு நடந்தால் தன் மீது வழக்கு வரும் என்ற பயம். மேலும் தனக்கு உத்தியோகபூர்வமாக வழங்கப்பட்ட கடமைகளை மட்டுமே செய்வது.  

மருத்துவர்கள் அல்லது சுகாதார பணியாளர்கள் ஏன் இதைப் பின்பற்றுகிறார்கள்?

• சட்ட பயம் (Fear of Litigation): நோயாளி அல்லது அவரது உறவினர்கள் மருத்துவக் குறைபாடு (Medical Malpractice) எனக் கூறி வழக்குத் தொடுப்பதைத் தவிர்க்கவே இது முக்கியமாகப் பின்பற்றப்படுகிறது.
• புகழ் பாதுகாப்பு (Protecting Reputation): ஒரு தவறான முடிவினால் தனது பெயருக்கும், மருத்துவமனையின் புகழுக்கும் பாதிப்பு ஏற்பட்டுவிடக் கூடாது என்ற முன்னெச்சரிக்கை.
• மன அழுத்தம் (Psychological Stress): சட்டச் சிக்கல்களில் சிக்கினால் ஏற்படும் மன உளைச்சலுக்கு அஞ்சி, மருத்துவர்கள் “அனைத்துப் பரிசோதனைகளையும் செய்துவிட்டேன்” என்று நிரூபிக்க விரும்புகிறார்கள். மற்றைய ஊழியர்கள் தனக்கு உத்தியோகபூர்வமாக வழங்கப்பட்ட கடமைகளை மட்டும் செய்ய விளைவார்கள்

இதன் தீமைகள்

• அதிக செலவு (High Healthcare Cost): அவசியமற்ற பரிசோதனைகளால் நோயாளிகளுக்கும் அரசாங்கத்திற்கும் மருத்துவச் செலவு மிக அதிகமாக உயர்கிறது.
• நோயாளிக்கு ஆபத்து (Health Risks): தேவையற்ற எக்ஸ்ரே (X-ray) கதிர்கள் அல்லது ஊடுருவக்கூடிய (Invasive) பரிசோதனைகள் நோயாளியின் உடலுக்குத் தேவையற்ற பாதிப்புகளை ஏற்படுத்தலாம்.
• நம்பிக்கை குறைதல் (Erosion of Trust): மருத்துவர் மற்றும் நோயாளிக்கு இடையிலான புனிதமான உறவு மறைந்து, அது ஒரு சட்ட ரீதியான வணிக உறவாக மாறுகிறது.
• நேர விரயம் (Time Consuming): தேவையற்ற பரிசோதனைகளால் உண்மையிலேயே அவசரச் சிகிச்சை தேவைப்படும் நோயாளிகளுக்குக் கிடைக்க வேண்டிய நேரம் பாதிக்கப்படுகிறது. 

சமூக ஊடக அவதூறு மற்றும் தற்காப்பு மருத்துவம்

சமூக ஊடக அவதூறு (Social Media Defamation) மற்றும் தற்காப்பு மருத்துவம் ஆகியவற்றுக்கு இடையேயான தொடர்புகள் இன்றைய டிஜிட்டல் உலகில் மிக முக்கியமானவை. அதன் முக்கிய இணைப்புகள் இதோ

• பொதுவெளியில் அவமானப்படுத்தப்படுதல் (Public Shaming): ஒரு நோயாளியின் சிகிச்சை குறித்த எதிர்மறையான கருத்து அல்லது தவறான தகவல் சமூக ஊடகங்களில் பகிரப்படும்போது, அது மருத்துவரின் நற்பெயருக்கு உடனடி பாதிப்பை ஏற்படுத்துகிறது. இதனால் ஏற்படும் மன உளைச்சலில் இருந்து தப்பிக்க, மருத்துவர்கள் தேவையற்ற சோதனைகளைச் செய்து தங்களை நிரூபிக்க முயல்கிறார்கள்.
• ஊடக விமர்சனத்தினால் ஏற்படும் அச்சம்: உலகெங்கிலும் உள்ள சுமார் 70% மருத்துவர்கள், ஊடகங்களில் (சமூக ஊடகங்கள் உட்பட) சுகாதாரப் பணியாளர்கள் மீதான விமர்சனங்கள் அதிகரிப்பது தாங்கள் “தற்காப்பு மருத்துவத்தைப்” பின்பற்றுவதற்கு ஒரு முக்கியக் காரணம் என்று கருதுகின்றனர்.
• புகார் குறித்த பயம் (Fear of Complaints): சமூக ஊடகங்களில் பகிரப்படும் புகார்கள் மற்ற நோயாளிகளையும் பாதிக்கக்கூடும் என்ற அச்சம் மருத்துவர்களிடம் உள்ளது. இதனால், எதிர்காலத்தில் எந்த ஒரு சிறிய புகாரும் வராமல் தடுக்க, அவர்கள் நோயாளிகளுக்குத் தேவையற்ற ஸ்கேன்கள் மற்றும் பரிசோதனைகளைப் பரிந்துரைக்கின்றனர்.
• மருத்துவர்–நோயாளி உறவு பாதிப்பு: சமூக ஊடகங்களில் பகிரப்படும் தவறான தகவல்கள் அல்லது அவதூறுகள் நோயாளிகள் மருத்துவர் மீது வைத்துள்ள நம்பிக்கையைக் குறைக்கின்றன. இந்த நம்பிக்கையின்மையை ஈடுகட்ட, மருத்துவர்கள் மருத்துவ ரீதியாகத் தேவைப்படாத போதிலும் சட்ட ரீதியாகத் தங்களைப் பாதுகாத்துக்கொள்ளும் வழிகளைத் தேடுகின்றனர்.
• குறைபாடுகளைத் தவிர்க்கும் முயற்சி: சமூக ஊடகங்களில் ஒருவர் தன் அனுபவத்தைப் பகிரும்போது, அது ஒரு மருத்துவரின் திறமை குறித்த கேள்வியை எழுப்பலாம். இதனை எதிர்கொள்ள, மருத்துவர்கள் “அனைத்து சோதனைகளையும் நான் செய்துவிட்டேன்” என்று காண்பிப்பதற்காகத் தற்காப்பு மருத்துவத்தை ஒரு கேடயமாகப் பயன்படுத்துகின்றனர்

கடந்த சிலவருடங்களாக இலங்கையின் சுகாதார துறை பணியாளர்களின் மீது சமூக ஊடக அவதூறு பரப்பப்பட்டு வருகின்றமை யாவரும் அறிந்தமையே. சில சந்தர்ப்பங்களில் சுகாதார துறை பணியாளர்களின் குடும்ப உறுப்பினர்களின் மீதும் இவ்வாறு பரப்பப்பட்டு வந்ததன் காரணமாகவே இவ்வாறான சம்பவங்கள் இடம்பெறுகின்றன. எதிர்காலத்தில் இவ்வாறான சம்பவங்கள் மேலும் அதிகரிக்கலாம். இறுதியில் பாதிக்கப்படுவது அப்பாவி பொதுமக்களே.