குழந்தை பாலியல் வழக்குகளில் சாட்சிய முரண்பாடுகள் எப்படி தீர்ப்பை மாற்றுகின்றன?

13 வயது சிறுவனை பாலியல் துஷ்பிரயோகம் செய்ததாக குற்றவாளியாக அறிவிக்கப்பட்டு 10 ஆண்டு கடுங்காவல் தண்டனை விதிக்கப்பட்டிருந்த பெளத்த பிக்கு சீதாவக்க சோரத தேரரை இலங்கை மேன்முறையீட்டு நீதிமன்றம் விடுதலை செய்த சம்பவம், நாடு முழுவதும் பெரும் விவாதத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது. 2016ஆம் ஆண்டு ஆலய வாசஸ்தலத்தில் சம்பவம் நடந்ததாக கூறப்பட்ட நிலையில், வழக்கின் முக்கிய ஆதாரம் அந்த சிறுவனின் சாட்சியமாக இருந்தது. ஆனால் நீதிமன்றத்தில் வழங்கப்பட்ட சாட்சியத்திற்கும், ஆரம்பத்தில் பொலிஸாருக்கும், தடயவியல் மருத்துவ அதிகாரிக்கும் (JMO) வழங்கப்பட்ட வாக்குமூலங்களுக்கும் இடையில் கடுமையான முரண்பாடுகள் இருப்பதாக மேன்முறையீட்டு நீதிமன்றம் சுட்டிக்காட்டியது. சம்பவத்தின் அடிப்படை விளக்கங்களிலேயே மாற்றங்கள் இருந்ததால், முழு சாட்சியத்தின் நம்பகத்தன்மை சந்தேகத்திற்குள்ளாகிறது என நீதிமன்றம் குறிப்பிட்டது. அதன் அடிப்படையில், 10 ஆண்டு சிறைத்தண்டனையும் இழப்பீட்டு உத்தரவும் ரத்து செய்யப்பட்டன.

இந்த வழக்கு, குழந்தை பாலியல் துஷ்பிரயோக வழக்குகளில்

• சாட்சியின் நம்பகத்தன்மை,
• JMO வின் ஆவணப்படுத்தல்,
• மனஅழுத்தத்தின் தாக்கம்,
• மற்றும் நீதிமன்றத்தில் சாட்சியங்களின் தொடர்ச்சித்தன்மை

எவ்வளவு முக்கியமானவை என்பதை மீண்டும் நினைவூட்டுகிறது.

இலங்கையின் சட்டத்தில் பாலியல் குற்றங்கள்

இலங்கையின் தண்டனைச் சட்டம் (Penal Code), பாலியல் குற்றங்களை பல்வேறு பிரிவுகளின் கீழ் வகைப்படுத்துகிறது:

• பாலியல் வல்லுறவு  — பிரிவு 363
• நெருங்கிய உறவினர்களுக்கிடையேயான பாலியல் குற்றம் — பிரிவு 364A
• இயற்கைக்கு மாறான குற்றங்கள் — பிரிவு 365
• மிகவும் இழிவான ஆபாசச் செயல்கள் — பிரிவு 365A
• கடுமையான பாலியல் துஷ்பிரயோகம் — பிரிவு 365B
• பாலியல் தொல்லை — பிரிவு 345

இவற்றில் பொதுமக்களால் குறைவாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுவது பிரிவு 365B ஆகும். இது 1995 ஆம் ஆண்டு திருத்தச் சட்டத்தின் மூலம் சேர்க்கப்பட்டது.

“கடுமையான பாலியல் துஷ்பிரயோகம்” என்றால் என்ன?

பிரிவு 365B இன்படி

• உடல் உறுப்புகள்,
• உடலின் வேறு பகுதி,
• அல்லது ஏதேனும் கருவி

மற்றொரு நபரின் உடல் ஓட்டையிலோ அல்லது உறுப்பிலோ பயன்படுத்தப்பட்டால் — அது பாலியல் வல்லுறவு   சட்ட வரையறைக்குள் வராவிட்டாலும். அது “கடுமையான பாலியல் துஷ்பிரயோகம்” ஆக கருதப்படும். பின்வரும் சூழ்நிலைகளில் இது குற்றமாகும்:

• சம்மதமில்லாமல்,
• மிரட்டல் அல்லது அச்சுறுத்தலுடன்,
• 16 வயதிற்குட்பட்டவர்களிடம்,
• காவல் அல்லது கட்டுப்பாட்டு சூழலில்,
• போதை அல்லது மனநிலை பாதிப்பில் உள்ளவரிடம்.

இந்த குற்றத்திற்கு:

• 7 முதல் 20 ஆண்டுகள் வரை கடுங்காவல், அபராதம், மற்றும் இழப்பீடு வழங்க நீதிமன்றம் உத்தரவிட முடியும்.

“கடுமையான பாலியல் துஷ்பிரயோகம்” வழக்குகளில் உள்ள சிக்கல்கள்

1. உடல் சான்றுகள் குறைவாக இருக்கும் தன்மை

கடுமையான பாலியல் துஷ்பிரயோக வழக்குகளில், குறிப்பாக குழந்தைகள் தொடர்பான வழக்குகளில், பல நேரங்களில் உடல் சான்றுகள் குறைவாக இருக்கும். அதனால்:

“பாதிக்கப்பட்டவரின் குரலே வழக்கின் மைய ஆதாரம்” ஆக மாறுகிறது.

ஆனால் குழந்தைகள் பயம், வெட்கம், மனஅழுத்தம், குடும்ப அழுத்தம், சமூக அவமானம், குற்றவாளியுடன் உணர்ச்சி சார்பு போன்ற காரணங்களால் சம்பவத்தை ஒவ்வொரு முறையும் ஒரே மாதிரி விவரிக்க முடியாமல் போகலாம்.

“காயம் இல்லை” என்றால் பாலியல் தாக்குதல் இல்லை என அர்த்தமா?

இல்லை. இதுவே பாலியல் நீதிமருத்துவத்தின் மிக முக்கியமான உண்மை.

பல கடுமையான பாலியல் துஷ்பிரயோக வழக்குகளில்:

• உடல் காயங்கள் இருக்காது,
• காயங்கள் குணமாகி இருக்கும்,
• தாமதமான பரிசோதனையில் சான்றுகள் மறைந்திருக்கும்.

குறிப்பாக:

• விரல் ஊடுருவல் (Digital penetration),
• மென்மையான பாலியல் தாக்குதல் (Kissing, touching, squeezing….)
• குழந்தை உடலின் காயங்கள் விரைவான குணமடைதல்

போன்ற காரணங்களால் உடல் சான்றுகள் இல்லாமல் போகலாம்

2. சீருடை பயம் (“Uniform Fear”)

இது நீதிமருத்துவ துறையில் மிகவும் முக்கியமான உளவியல் கருத்தாகும்.

காவல்துறை சூழல்:

• அச்சமூட்டக்கூடியது,
• அதிகார மையமுடையது,
• விசாரணை தன்மை கொண்டது.

இதனால் குழந்தைகள்:

• உண்மையை மறைக்கலாம்,
• சில விபரங்களை விடுத்துவிடலாம்,
• சம்பவ வரிசையை மாற்றிச் சொல்லலாம்.

ஆனால் JMO அறை:

• மருத்துவ சூழல்,
• தனிமை,
• குறைந்த அழுத்தம்,
• இரக்கமான அணுகுமுறை

என்பதால், குழந்தைகள் மருத்துவரிடம் அதிக விபரங்களை வெளிப்படுத்தும் வாய்ப்பு அதிகம்.

3. காவல்துறை வாக்குமூலம் Vs JMO வரலாறு (History)

இது பல பாலியல் வழக்குகளில் வழக்கின் திருப்புமுனையாக மாறுகிறது.

உதாரணமாக:

காவல்துறையில்: “அவர் என்னை தவறாக தொட்டார்”

JMO யிடம்: “அவர் விரலை நுழைத்தார்”

என்று கூறப்பட்டால், பாதுகாப்பு தரப்பு:

• “சாட்சி மாற்றப்பட்டுள்ளது”
• “புதிய கதைகள் சேர்க்கப்பட்டுள்ளன”
• “நம்பகமற்ற சாட்சி”

என்று வாதிடும். இந்த வழக்கிலும் இதேபோன்ற முரண்பாடுகள் நீதிமன்றத்தின் கவனத்தை ஈர்த்ததாக கூறப்படுகிறது.

கடுமையான பாலியல் துஷ்பிரயோக வழக்குகளில்  தடயவியல் மருத்துவ அதிகாரியின் (JMO)  பங்கு

JMO வெறும் “காயம் பார்ப்பவர்” அல்ல.

அவர்:

• மருத்துவர்,
• நீதிமன்ற நிபுணர்,
• உளவியல் கவனிப்பாளர்,
• மற்றும் மருத்துவ-சட்ட இணைப்பாளர்.

தடயவியல் மருத்துவ அதிகாரி என்ன செய்கிறார்?

• வரலாறு / வாக்குமூலத்தினை பதிவு செய்கிறார்
• உடல் பரிசோதனை செய்கிறார்
• MLEF தயாரிக்கிறார்
• காயங்கள் அல்லது காயமின்மையை பதிவு செய்கிறார்
• உளவியல் தாக்கங்களை கவனிக்கிறார்
• தேவையானால் மனநல மதிப்பீட்டுக்கு அனுப்புகிறார்
• மேலும் JMO தன்னிடம் பாதிக்கப்பட்ட நபரினால் வழங்கப்பட்ட வாக்குமூலத்தினை அல்லது வரலாற்றினை பொலிஸாருக்கு தெரியப்படுத்தி, தவறவிடப்படும் தகவல்களை சரி செய்ய முடியும்

உடல் சான்றுகள் இல்லாதபோது JMO எப்படி உதவுகிறார்?

உடல் காயங்கள் இல்லாதபோதும் JMO பாலியல் துஸ்பிரயோகத்தினை தொடர்ந்து ஏற்படும் பின்வரும் மனரீதியான பாதிப்புக்களான  PTSD, மனச்சோர்வு, பயம்,நடத்தை மாற்றங்கள்,மனஅழுத்த அறிகுறிகள் போன்றவற்றை பதிவு செய்ய முடியும். மேலும் உளவியல் மதிப்பீடு, மனநல மருத்துவர் கருத்து போன்றவற்றும் வழக்கில் முக்கிய மறைமுக ஆதாரங்களாக மாறலாம்.

மேன்முறையீட்டு நீதிமன்றத்தின் சட்ட அணுகுமுறை

இந்த வழக்கில் நீதிமன்றம் எடுத்த அடிப்படை நிலைப்பாடு:

“சாட்சியின் முக்கிய அம்சங்களிலேயே முரண்பாடுகள் இருந்தால், குற்றச்சாட்டு சந்தேகத்திற்கு அப்பாற்பட்டு நிரூபிக்கப்படவில்லை.”

இது:

• “குற்றம் நடக்கவில்லை” என்று நிரூபிப்பதல்ல,
• ஆனால் “சட்ட ரீதியாக உறுதியாக நிரூபிக்க முடியவில்லை” என்பதே.

குற்றவியல் சட்டத்தின் அடிப்படை கொள்கை:

“சந்தேகம் இருந்தால் அதன் பலன் குற்றஞ்சாட்டப்பட்டவருக்கே வழங்கப்பட வேண்டும்.”

குழந்தை பாலியல் துஷ்பிரயோக வழக்குகள், மருத்துவ ரீதியாகவும் சட்ட ரீதியாகவும் மிகவும் சிக்கலானவை. உடல் காயங்கள் இல்லாமை, தாமதமான வெளிப்படுத்தல், மனஅழுத்தம், சமூக அவமானம் மற்றும் சாட்சிய முரண்பாடுகள் ஆகியவை வழக்கின் முடிவை தீர்மானிக்கக்கூடியவை.

சீதாவக்க சோரத தேரர் வழக்கு, குறிப்பாக

• காவல்துறை வாக்குமூலம்,
• JMO வரலாறு,
• நீதிமன்ற சாட்சி

இவைகளுக்கிடையேயான ஒற்றுமை எவ்வளவு முக்கியமானது என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது. இந்த வழக்கு இறுதியாக நமக்கு நினைவூட்டுவது, என்னவெனில் “பாதிக்கப்பட்டவரின் மனஅழுத்தத்தை புரிந்துகொள்ளாத நீதிமுறை உண்மையை தவறவிடும்; ஆனால் சாட்சிய நம்பகத்தன்மையை பரிசோதிக்காத நீதிமுறை தவறான தண்டனைகளுக்கும் வழிவகுக்கும்.” இந்த இரண்டிற்கும் இடையில் சமநிலை காக்கப்படுவதுதான் உண்மையான நீதி.