ஒற்றைப்பெற்றோரின் இரண்டாவது திருமணத்திற்குப் பின்னர் சிறுவர் துஷ்பிரயோக அபாயம்

2026 ஆம் ஆண்டு மே மாத இறுதியில் கேரள மாநிலத்தின் திருவனந்தபுரம் மாவட்டம் நெடுமங்காட்டில் இடம்பெற்ற 18 மாத குழந்தை அர்ஷித் (Arshid/Arshith) மரணச் சம்பவம் இந்தியா முழுவதும் அதிர்ச்சியையும் கவலையையும் ஏற்படுத்தியது. தனது உயிரியல் தந்தையின் மரணத்திற்குப் பின்னர் சிலகாலம் பாட்டியின் பராமரிப்பில் வாழ்ந்த இந்தக் குழந்தை, பின்னர் தாயாரான அகிலாவுடன் மற்றும் அவரது புதிய இணை வாழ்வாளர் அஷ்கருடன் வசித்து வந்ததாக தெரிவிக்கப்படுகிறது. 2026 மே 29 அன்று குழந்தை திடீரென உடல்நலக்குறைவால் மருத்துவமனைக்கு கொண்டு செல்லப்பட்டபோது, ஆரம்பத்தில் அது ஒரு சாதாரண மருத்துவ அவசரநிலையாகவே கருதப்பட்டது. குழந்தை உணவு மற்றும் தண்ணீர் உட்கொண்ட பின்னர் இருமல், வாந்தி மற்றும் மூச்சுத்திணறல் ஏற்பட்டு மயங்கிவிட்டதாக பராமரிப்பாளரால் தெரிவிக்கப்பட்டது. எனினும், பின்னர் மேற்கொள்ளப்பட்ட உடற்கூறு பரிசோதனையில் குழந்தையின் உடலில் பல்வேறு காலங்களில் ஏற்பட்டிருந்த ஏராளமான காயங்கள், பழைய எலும்பு முறிவுகள் மற்றும் கடுமையான உடல் வன்முறைக்கான அடையாளங்கள் கண்டறியப்பட்டதாக ஊடகங்கள் செய்தி வெளியிட்டன. விசாரணை இன்னும் நடைபெற்று வரும் நிலையில், இந்த சம்பவம் ஒற்றைப் பெற்றோர் குடும்பங்களில் மறுமணம் அல்லது புதிய இணை வாழ்விற்குப் பின்னர் சில குழந்தைகள் எதிர்கொள்ளக்கூடிய அபாயங்கள், குழந்தை பாதுகாப்பு தோல்விகள் மற்றும் சமூக தலையீட்டின் அவசியம் குறித்து தீவிரமான விவாதங்களை உருவாக்கியுள்ளது.

ஒற்றைப் பெற்றோர் குடும்பங்களில், குறிப்பாக உயிரியல் பெற்றோரில் ஒருவரின் இரண்டாவது திருமணம் அல்லது புதிய இணை வாழ்விற்குப் பின்னர் சில குழந்தைகள் எதிர்கொள்ளக்கூடிய அபாயங்களை மீண்டும் சுட்டிக்காட்டுகிறது. இந்த கட்டுரை, அந்த அபாயங்களை உளவியல் மற்றும் சமூகவியல் கோணங்களில் ஆராய்கிறது.

குடும்ப அமைப்பு காரணமா?

முதலில் ஒரு முக்கியமான உண்மையை தெளிவுபடுத்த வேண்டும். ஒற்றைத் தாய் அல்லது ஒற்றைத் தந்தை குடும்பம் குழந்தை துஷ்பிரயோகத்திற்கு காரணமல்ல. அதேபோல் இரண்டாவது திருமணமும் இயல்பாக ஆபத்தானதல்ல. உலகம் முழுவதும் இலட்சக்கணக்கான ஒற்றைப் பெற்றோர்களும், மறுமணம் செய்த குடும்பங்களும் குழந்தைகளை அன்புடனும் பாதுகாப்புடனும் வளர்த்து வருகின்றனர். ஆனால் குடும்ப அமைப்பில் ஏற்படும் மாற்றங்கள் சில சந்தர்ப்பங்களில் குழந்தைகளுக்கான அபாயத்தை அதிகரிக்கக்கூடிய சூழல்களை உருவாக்கலாம்.

உளவியல் நோக்கில் பகுப்பாய்வு

1. உயிரியல் உறவு இல்லாமை மற்றும் உணர்ச்சி பிணைப்பு

உளவியல் ஆய்வுகள் காட்டுவது என்னவென்றால், குழந்தையுடன் உயிரியல் உறவு இல்லாத சில பராமரிப்பாளர்களுக்கு குழந்தையுடன் ஆழமான உணர்ச்சி பிணைப்பு உருவாக அதிக காலம் தேவைப்படலாம். இதனால் சிலர்:

• குழந்தையை தங்களுடைய பொறுப்பாக உணராமல் இருக்கலாம்.
• குழந்தையின் தேவைகளுக்கு குறைந்த பொறுமை காட்டலாம்.
• குழந்தையை உறவிற்கான தடையாகக் காணலாம்.

இந்த நிலை எல்லா மாற்றாந் தந்தையரிடமும் அல்லது மாற்றாந் தாய்மாரிடமும் காணப்படாது. இருப்பினும் கடுமையான குழந்தை துஷ்பிரயோக வழக்குகளில் இது ஒரு பொதுவான பின்னணியாக காணப்படுகிறது. ஜான் போல்பி (John Bowlby) முன்வைத்த Attachment Theory படி, குழந்தைக்கும் பராமரிப்பாளருக்கும் இடையிலான பாதுகாப்பான உணர்ச்சி பிணைப்பு குழந்தையின் பாதுகாப்பிற்கும் வளர்ச்சிக்கும் அத்தியாவசியமாகும்.

உயிரியல் உறவு இல்லாத புதிய பராமரிப்பாளர்:

• குழந்தையுடன் நெருக்கமான பிணைப்பை உருவாக்கத் தவறலாம்.
• குழந்தையின் உணர்ச்சி தேவைகளைப் புரிந்துகொள்ள முடியாமல் போகலாம்.
• குழந்தையை உறவுக்கான தடையாகக் கருதலாம்.

2. பொறாமை மற்றும் போட்டி உணர்வு

சில சந்தர்ப்பங்களில் புதிய துணை, குழந்தை மற்றும் உயிரியல் பெற்றோருக்கிடையேயான உறவை போட்டியாக உணரலாம். இதனால்:

• குழந்தை அதிக கவனம் பெறுகிறது என்ற எண்ணம்,
• உறவின் மீது குழந்தை செல்வாக்கு செலுத்துகிறது என்ற நம்பிக்கை,
• குழந்தையை விலக்க வேண்டும் என்ற மனநிலை

உருவாகலாம். இந்த உளவியல் செயல்முறை சிலரிடம் கோபம் மற்றும் வன்முறையாக மாறக்கூடும்.

3. விரக்தி – ஆக்கிரமிப்பு கோட்பாடு

பொருளாதார சிரமம், வேலை இழப்பு, குடும்ப முரண்பாடு, போதைப்பொருள் பயன்பாடு அல்லது மனநலப் பிரச்சினைகள் போன்ற காரணங்களால் உருவாகும் விரக்தி, பலவீனமான மற்றும் தங்களை பாதுகாத்துக்கொள்ள முடியாத குழந்தைகள்மீது வெளிப்படலாம். சிறுவர்கள் தங்களை பாதுகாக்க இயலாததால் அதிக ஆபத்தில் உள்ளனர்.

4. சமூக கற்றல் கோட்பாடு

Albert Bandura முன்வைத்த Social Learning Theory படி, மனிதர்கள் சமூக சூழலில் காணும் நடத்தைகளை கற்றுக்கொள்கின்றனர். சிறுவயதில் தாமும்:

• அடிபட்டவர்கள்,
• புறக்கணிக்கப்பட்டவர்கள்,
• குடும்ப வன்முறையை பார்த்தவர்கள்

பின்னர் அதே நடத்தையை பின்பற்றும் வாய்ப்பு அதிகமாக இருக்கலாம். வன்முறை சிலருக்கு ஒரு பிரச்சினையைத் தீர்க்கும் சாதாரண முறையாகக் கற்றுக்கொள்ளப்படலாம்.

தாயின் பாதுகாப்பு தோல்வியைப் புரிந்துகொள்வது

இவ்வகை வழக்குகளில் பொதுவாக எழும் கேள்வி “தாய் ஏன் குழந்தையை காப்பாற்றவில்லை?” என்பது ஆகும். இதற்கு பல உளவியல் காரணிகள் இருக்கலாம்.

உணர்ச்சி சார்பு

தனிமை மற்றும் பாதுகாப்பின்மை காரணமாக புதிய துணையின் மீது அதிக உணர்ச்சி சார்பு உருவாகலாம்.

பொருளாதார சார்பு

விதவை அல்லது விவாகரத்து பெற்ற பெற்றோர், பொருளாதார ஆதரவிற்காக புதிய துணையை நம்பியிருக்கலாம்.

கட்டுப்படுத்தும் உறவுகள்

சில குடும்பங்களில் புதிய துணை:

• மிரட்டல்,
• தனிமைப்படுத்தல்,
• மனஅழுத்த கட்டுப்பாடு

மூலம் குடும்பத்தின் மீது ஆதிக்கம் செலுத்தலாம்.

மறுப்பு மற்றும் நியாயப்படுத்தல்

“என் துணை இப்படிச் செய்ய மாட்டார்” என்ற நம்பிக்கை, உண்மையான அபாயங்களை ஏற்றுக்கொள்ளாமல் தடுக்கும்.

இலங்கைக்கான பாடங்கள்

அர்ஷித் வழக்கு இலங்கைக்கும் முக்கியமான எச்சரிக்கையாகும். குறிப்பாக

• பெண்கள் தலைமையிலான குடும்பங்கள் அதிகமாக உள்ள பகுதிகள்,
• பொருளாதார நெருக்கடியால் பாதிக்கப்பட்ட குடும்பங்கள்,
• குடும்ப வன்முறை வரலாறு கொண்ட குடும்பங்கள்

சிறப்பு கவனிப்புக்குரியவையாகும்.

பின்வரும் எச்சரிக்கை அறிகுறிகள் ஒருபோதும் புறக்கணிக்கப்படக்கூடாது

✓ மீண்டும் மீண்டும் ஏற்படும் காயங்கள்.

✓ விளக்கமளிக்க முடியாத எலும்பு முறிவுகள்.

✓ தீக்காயங்கள்.

✓ குழந்தையின் நடத்தையில் திடீர் மாற்றங்கள்.

✓ உறவினர்களின் பாதுகாப்பு குறித்த கவலைகள்.

✓ மருத்துவ வரலாற்றுடன் பொருந்தாத விளக்கங்கள் மற்றும் காயங்கள்.

தடுப்பு நடவடிக்கைகள்

குடும்ப மட்டத்தில்

• புதிய துணையை குழந்தையின் வாழ்க்கையில் அறிமுகப்படுத்தும்போது கவனமாக இருக்க வேண்டும்.
• குழந்தையை உறவினர்களிடமிருந்து தனிமைப்படுத்தக்கூடாது.
• குழந்தையின் காயங்களை அலட்சியப்படுத்தக்கூடாது.

சமூக மட்டத்தில்

• குழந்தை பாதுகாப்பு விழிப்புணர்வை அதிகரித்தல்.
• அயலவர் மற்றும் சமூக கண்காணிப்பை ஊக்குவித்தல்.
• ஒற்றைப் பெற்றோருக்கான ஆதரவு வலையமைப்புகளை உருவாக்குதல்.

சுகாதார மற்றும் சட்ட மட்டத்தில்

• சந்தேகத்திற்கிடமான காயங்கள் கட்டாயமாக விசாரிக்கப்பட வேண்டும்.
• மருத்துவர்கள், ஆசிரியர்கள், சமூக சேவை அதிகாரிகள் மற்றும் குழந்தை பாதுகாப்பு அமைப்புகள் இணைந்து செயல்பட வேண்டும்.

அர்ஷித் வழக்கு ஒரு தனிநபரின் கொடூரச் செயலை மட்டும் பிரதிபலிப்பதில்லை. மாறாக, குடும்ப மாற்றங்கள், சமூக தனிமை, பொருளாதார அழுத்தம், மனநலப் பிரச்சினைகள், மற்றும் தவறவிடப்பட்ட எச்சரிக்கை அறிகுறிகள் ஆகியவை ஒன்றிணையும் போது ஒரு குழந்தை எவ்வளவு பாதிப்புக்குள்ளாக முடியும் என்பதை வெளிப்படுத்துகிறது.

குழந்தை துஷ்பிரயோக மரணங்களில் இறுதி தாக்குதல் தான் மரணத்தை ஏற்படுத்துகிறது. ஆனால் அந்த இறுதி தாக்குதலுக்கு முன் பல எச்சரிக்கை அறிகுறிகள் தோன்றியிருக்கும். அவற்றை அடையாளம் கண்டு தகுந்த நேரத்தில் தலையிடுவதே குழந்தைகளின் உயிரைக் காப்பாற்றும் மிக முக்கியமான வழியாகும்.