கைதுசெய்யப்பட்டு காவலில் வைக்கப்பட்டுள்ள “சுரேஷ் சாலே” , முன்னாள் புலனாய்வுத்துறை பணிப்பாளருக்கு PTSD என்ற வருத்தம் உள்ளதாக அவரது சட்ட தரணிகள் நீதிமன்றத்தில் தெரிவித்துள்ளனர். இவர் தவிர நூற்றுக்கணக்கான அரசியல் கைதிகள் வருடக்கணக்காக எவ்விதமான காரணமும் இன்றி சிறை வைக்கப்பட்டுள்ளனர். அதிர்ச்சிக்குப் பிறகான மன அழுத்தப் பாதிப்பு (Post-Traumatic Stress Disorder – PTSD) என்பது நம் சமூகத்தின் கண்களுக்குத் தெரியாமல் மறைந்திருக்கும் ஒரு தீவிரமான மனநலப் பேரழிவு ஆகும். பொதுவாக இப்பாதிப்பு ராணுவ வீரர்கள் அல்லது பெரிய விபத்துகளைச் சந்தித்தவர்களோடு மட்டுமே பொதுமக்களால் தொடர்புபடுத்திப் பார்க்கப்படுகிறது. ஆனால், காவல் நிலையங்கள், சிறைச்சாலைகள் மற்றும் அகதிகள் முகாம்களில் அடைக்கப்பட்டுள்ள தடுப்புக்காவல் கைதிகள் (Detainees) அனுபவிக்கும் மனரீதியான சித்திரவதைகளும், அதன் விளைவாக அவர்களுக்கு ஏற்படும் PTSD பாதிப்புகளும் பொதுவெளியில் பேசப்படுவதே இல்லை. இந்த விழிப்புணர்வுக்பதிவு, PTSD-ன் மருத்துவப் பின்னணி, தடுப்புக்காவல் சூழலில் இது எவ்வாறு உருவாகிறது மற்றும் இந்த அமைப்பை மாற்றுவதற்கான தீர்வுகள் குறித்து விரிவாக ஆராய்கிறது.
1. PTSD என்றால் என்ன?
Post-Traumatic Stress Disorder (PTSD) என்பது தமிழில் “அதிர்ச்சிக்குப் பிறகான மன அழுத்தப் பாதிப்பு“ அல்லது “பேரதிர்ச்சிக்குப் பிறகான மனஉளைச்சல் சீர்கேடு“ என்று அழைக்கப்படுகிறது. இது ஒரு நபர் தன் உயிருக்கோ அல்லது மற்றவர் உயிருக்கோ ஆபத்து விளைவிக்கக்கூடிய ஒரு பயங்கரமான சம்பவத்தை நேரடியாக அனுபவிக்கும் போது அல்லது நேரில் பார்க்கும் போது ஏற்படும் ஒரு தீவிரமான மனநல பாதிப்பு ஆகும்
PTSD என்பது ஏதோ ஒரு நபர் மனதளவில் பலவீனமாக இருக்கிறார் என்பதற்கான அடையாளம் அல்ல; அது மூளையில் ஏற்படும் ஒரு ஆழமான உயிரியல் காயம் (Biological Injury) ஆகும். ஒரு மனிதன் தன் உயிருக்கோ அல்லது தன் சுயமரியாதைக்கோ ஆபத்து விளைவிக்கும் ஒரு கொடூரமான சம்பவத்தை எதிர்கொள்ளும் போது, அவனது மூளையின் பாதுகாப்பு அமைப்பு முற்றிலும் சிதைந்துவிடுகிறது.
மூளையின் செயல்பாட்டில் மாற்றம்
நமது மூளையில் உள்ள அமிக்டலா (Amygdala) என்ற பகுதி ஆபத்துகளைக் கண்டறிந்து நம்மை எச்சரிக்கும் ஒரு ‘அலாரக் கருவி’ போலச் செயல்படுகிறது. ஒரு கொடூரமான விபத்தோ அல்லது சித்திரவதையோ நடக்கும்போது, இந்த அலாரம் மிகத் தீவிரமாக ஒலிக்கத் தொடங்கும்.
சாதாரண மனிதர்களுக்குச் சில காலத்திற்குப் பிறகு இந்த அலாரம் அடங்கிவிடும். ஆனால், PTSD பாதிப்புக்கு உள்ளானவர்களுக்கு இந்த அலார அமைப்பு பழுதடைந்துவிடுகிறது. மூளையில் நினைவுகளைச் சேமித்து வைக்கும் ஹிப்போகாம்பஸ் (Hippocampus) பகுதி பாதிக்கப்படுவதால், அந்த பழைய கொடூரமான சம்பவத்தை மூளையால் “கடந்த காலம்” என்று வகைப்படுத்த முடிவதில்லை. இதன் விளைவாக, பாதிக்கப்பட்ட நபர் அந்த பயங்கரமான சம்பவத்தை ஒவ்வொரு நொடியும் தனது நிகழ்காலத்தில் மீண்டும் மீண்டும் நிஜமாகவே அனுபவிப்பது போன்ற உணர்வைப் பெறுகிறார்.
2. PTSD ஏற்படுவதற்கான பொதுவான காரணங்கள்
பொதுமக்களிடையே இது குறித்த விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்த, இப்பாதிப்பு எதனால் உருவாகிறது என்பதை முதலில் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்
- உடல் மற்றும் பாலியல் வன்முறைகள்: குடும்ப வன்முறை, பாலியல் வன்புணர்வு மற்றும் கடுமையான உடல் ரீதியான தாக்குதல்கள் மனிதநேயத்தின் மீதான நம்பிக்கையைத் தகர்த்து, மிக வேகமாகக் கடுமையான PTSD-ஐ உருவாக்குகின்றன.
- போர்க்களக் கொடுமைகள்: போரில் ஈடுபடும் ராணுவ வீரர்கள், தங்கள் கண் முன்னால் சக வீரர்கள் இறப்பதைக் காண்பதாலும், தொடர் குண்டுவெடிப்புகளாலும் இப்பாதிப்புக்கு ஆளாகிறார்கள்.
- திடீர் விபத்துகள்: எதிர்பாராத வாகன விபத்துகள், தொழிற்சாலை வெடிவிபத்துகள் ஒரு நொடியில் மனிதனின் பாதுகாப்பு உணர்வை உலுக்கிவிடுகின்றன.
- இயற்கை சீற்றங்கள்: சுனாமி, நிலநடுக்கம் போன்ற பேரழிவுகளில் தங்களின் வீடு, வாசல் மற்றும் உறவினர்களைப் பறிகொடுத்த மனிதர்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் இந்த பயத்துடனேயே வாழ்கிறார்கள்.
3. முக்கிய அறிகுறிகள்
பாதிக்கப்பட்ட காவலில் உள்ள நபர்கள் அல்லது கைதிகள் பின்வரும் அறிகுறிகளை வெளிப்படுத்துவார்கள்
- ஊடுருவும் நினைவுகள் (Flashbacks & Nightmares): தங்களை சித்திரவதை செய்த காட்சிகள் அல்லது கைது செய்யப்பட்ட சம்பவங்கள் மீண்டும் மீண்டும் நிஜமாக நடப்பது போன்ற பயமுறுத்தும் கனவுகளாகவும் எண்ணங்களாகவும் வந்து தொல்லை தரும்.
- தவிர்த்தல் (Avoidance): அந்த சம்பவத்தை நினைவூட்டும் நபர்கள், சீருடைகள், இடங்கள் அல்லது அதுகுறித்த பேச்சுகளை முற்றிலும் தவிர்க்க முயல்வார்கள்.
- எப்போதும் விழிப்புடன் இருப்பது (Hypervigilance): தங்களுக்கு மீண்டும் ஏதோ ஆபத்து வரப்போகிறது என்று எப்போதும் பயந்து, பதற்றத்துடன் (On Edge) இருப்பது.
- நம்பிக்கையிழப்பு (Negative Mood): தங்களை யாரும் காப்பாற்ற மாட்டார்கள் என்ற விரக்தி, கடுமையான குற்ற உணர்ச்சி, மற்றும் யாரையும் நம்ப முடியாத மனநிலை.
4. தடுப்புக்காவலில் உள்ளவர்களுக்கு PTSD ஏன் ஏற்படுகிறது?
சிறைச்சாலைகளும் தடுப்புக்காவல் மையங்களும் கடுமையான கட்டுப்பாடுகள் நிறைந்த, மனிதர்களை அச்சுறுத்தக்கூடிய சூழலைக் கொண்டவை ஆகும். காவலில் வைக்கப்பட்டுள்ள நபர்களுக்கு PTSD ஏற்படுவதற்கான குறிப்பிட்ட காரணங்கள்
அ) கைது மற்றும் “காவல் அதிர்ச்சி” (Custodial Shock)
ஒரு நபர் திடீரென நள்ளிரவிலோ அல்லது பொது இடத்திலோ வற்புறுத்திக் கைது செய்யப்படும் போதே அவரது மனநிலை கடுமையாகப் பாதிக்கப்படுகிறது. கைவிலங்கு இடப்படுவது, ஆடைகள் மற்றும் உடமைகள் பறிக்கப்படுவது, சுயமரியாதை முற்றிலும் சிதைக்கப்படுவது ஆகியவை ஒரு மனிதனை நிலைகுலையச் செய்கின்றன.
ஆ) நிறுவனமயமாக்கப்பட்ட வன்முறைகள் (Systemic Violence)
தடுப்புக்காவல் மையங்களில் வாழும் கைதிகள் எந்நேரமும் சக கைதிகளால் தாக்கப்படலாம் அல்லது காவலர்களின் கடுமையான தண்டனைகளுக்கு உள்ளாகலாம் என்ற அச்சத்திலேயே வாழ்கிறார்கள். தங்கள் கண் முன்னால் பிற கைதிகள் சித்திரவதை செய்யப்படுவதைப் பார்ப்பது அவர்களுக்குள் ஒரு நிரந்தர மரண பயத்தை (Inescapable Terror) விதைக்கிறது.
இ) தனிமைச் சிறைவாசத்தின் உளவியல் கொடுமை (Solitary Confinement)
மனிதர்கள் சமூகத்தோடு இணைந்து வாழ வடிவமைக்கப்பட்டவர்கள். ஒரு நபரை வெளிச்சமே இல்லாத ஒரு சிறிய அறையில், யாரிடமும் பேச விடாமல், பல வாரங்கள் அல்லது மாதங்கள் தனியாக அடைத்து வைப்பது (Solitary Confinement) அவரது மூளையின் செயல்பாட்டை முற்றிலுமாக சிதைத்துவிடும். இது மிகக் கடுமையான மாயத்தோற்றங்களையும் (Hallucinations), நிரந்தர மனநல பாதிப்புகளையும் உருவாக்குகிறது.
ஈ) எந்நேரமும் நீடிக்கும் பதற்றமும் கட்டுப்பாடின்மையும் (Hypervigilance)
தடுப்புக்காவலில் உள்ள ஒரு நபருக்குத் தனது சொந்த வாழ்க்கையின் மீது எந்த அதிகாரமும் இல்லை. எப்போது சாப்பிட வேண்டும், எப்போது தூங்க வேண்டும், எப்போது விளக்கை அணைக்க வேண்டும் என்பதைக்கூட அவர்களால் தீர்மானிக்க முடியாது. 24 மணி நேரமும் ஆயுதம் தாங்கிய காவலர்களின் கண்காணிப்பில் இருக்கும்போது, அவர்களது நரம்பு மண்டலம் எப்போதும் ஒரு ஆபத்தை எதிர்கொள்ளத் தயாராக இருக்கும் ‘அதி-விழிப்பு நிலைக்கே’ (Hypervigilance) சென்றுவிடுகிறது.
4. சமூகத்தில் இதன் தாக்கங்கள் (Public Health and Societal Implications)
தடுப்புக்காவலில் உள்ளவர்களின் PTSD-ஐ நாம் ஏன் ஒரு பொதுப் பிரச்சனையாகப் பார்க்க வேண்டும்? ஏனெனில், காவலில் வைக்கப்படுபவர்களில் பெரும்பாலானோர் ஒரு நாள் மீண்டும் இதே சமூகத்திற்குள் தான் வரப்போகிறார்கள்.
- மீண்டும் குற்றங்களில் ஈடுபடுதல் (Recidivism): சிகிச்சையளிக்கப்படாத PTSD கோபம், எரிச்சல் மற்றும் போதைப்பொருள் பழக்கத்திற்கு வழிவகுக்கும். சிறையிலிருந்து வெளிவரும் நபர் இந்த மன உளைச்சலால் மீண்டும் குற்றச் செயல்களில் ஈடுபட அதிக வாய்ப்புள்ளது.
- குடும்பங்களின் சிதைவு (Multi-Generational Burden): பாதிக்கப்பட்ட நபர் வீட்டிற்குத் திரும்பும்போது, அவரது PTSD அறிகுறிகள் அவரது மனைவி மற்றும் குழந்தைகளைப் பாதிக்கும். இதனால் தலைமுறை தலைமுறையாக இந்த மன உளைச்சல் குடும்பங்களுக்குள் கடத்தப்படுகிறது.
- பொருளாதார இழப்பு: மனநலம் பாதிக்கப்பட்ட ஒரு மனிதரால் சமூகத்தில் பயனுள்ள வேலைகளைச் செய்ய முடிவதில்லை. இது மருத்துவமனைச் செலவுகளையும், அரசின் பராமரிப்புச் செலவுகளையும் தேவையற்று உயர்த்துகிறது.
5. நாம் செய்ய வேண்டிய மாற்றங்கள்
தடுப்புக்காவல் அமைப்புகளை வெறும் தண்டனை வழங்கும் இடமாகப் பார்க்காமல், மனிதர்களைச் சீர்திருத்தும் இடமாக மாற்ற நாம் சில அவசர நடவடிக்கைகளை எடுத்தாக வேண்டும்:
- முறையான மனநலப் பரிசோதனை: ஒரு நபர் காவலில் எடுக்கப்பட்ட உடனே அவருக்குப் போதிய மனநலப் பரிசோதனை செய்யப்பட்டு, ஏற்கனவே இருக்கும் மனக் காயங்களைக் கண்டறிந்து சிகிச்சை அளிக்க வேண்டும்.
- தனிமைச் சிறையை ஒழித்தல்: ஐநா சபையின் மாண்டேலா விதிகளின்படி (Mandela Rules), மனிதர்களை நீண்ட காலம் தனிமைச் சிறையில் வைப்பது ஒரு சித்திரவதையாகும். இதை முற்றிலும் தடை செய்ய வேண்டும்.
- காவலர்களுக்குப் பயிற்சி அளித்தல்: கைதிகளிடம் கோபத்தையோ, பயத்தையோ தூண்டாமல், அவர்களை எவ்வாறு உளவியல் ரீதியாகக் கையாள்வது என்பது குறித்த பயிற்சிக் வகுப்புகள் காவல்துறைக்கும், சிறைத்துறை அதிகாரிகளுக்கும் வழங்கப்பட வேண்டும்.
- மறுவாழ்வு உதவிகள்: சிறையிலிருந்து விடுபட்டு வெளியே வரும் நபர்களுக்குச் சமூகத்தில் வேலைவாய்ப்பு, முறையான கவுன்சிலிங் (CBT, EMDR சிகிச்சைகள்) மற்றும் தங்குமிடம் கிடைக்க அரசு மற்றும் தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனங்கள் உதவ வேண்டும்.
அதிர்ச்சிக்குப் பிறகான மன அழுத்தப் பாதிப்பு (PTSD) என்பது மனிதனின் ஆன்மாவை உடைத்தெறியும் ஒரு கொடூரமான காயம். தடுப்புக்காவல் என்ற பெயரில் மனிதர்களை மேலும் மேலும் அதிர்ச்சிக்கு உள்ளாக்குவது, சமூகப் பாதுகாப்பை மேம்படுத்தாது, மாறாகப் பாதிப்பைத் தான் அதிகரிக்கும். எனவே, “தண்டனை மட்டுமே தீர்வு” என்ற மனநிலையை மாற்றி, “மனிதநேயமும் மறுவாழ்வுமே தீர்வு” என்பதை உணர்ந்து செயல்பட வேண்டிய தருணம் இதுவாகும்.
நிஜத்திலிருந்து..... 